Είναι κάτι μέρες, σαν τη σημερινή που η ασχήμια του κόσμου, εμφανίζεται & μας υπενθυμίζει την ύπαρξη της.  Και μαζί με αυτήν, έρχονται και η χυδαιότητα, η απογοήτευση, η ντροπή, η οργή.

Σαν σήμερα, οι πρόγονοί μας πολέμησαν & αγωνίστηκαν για όλους εμάς. Στις 25 Μαρτίου 1821, ξεκίνησε η Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην τουρκική σκλαβιά που κρατούσε την Ελλάδα δέσμια για 400 χρόνια.

“Ελευθερία ή θάνατος φωνάζαν”…!

Σήμερα θα έπρεπε να νιώθω περήφανη & χαρούμενη. Η μέρα θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει διαφορετικά.. όπως παλιά. Με ενθουσιασμό, αφού σαν σήμερα δεν γιορτάζει μόνο το Ελληνικό Έθνος αλλά και η Χριστιανοσύνη. Ναι, η μέρα θα ξεκίναγε με τον εορτασμό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και στη συνέχεια παρέλαση, γέλια, λίγες σαχλαμάρες, τον κλασσικό μπακαλιάρο της μαμάς και την κλασσική σκορδαλιά που αντιπαθώ!

Τσολιάς Ελλάδα

Όπου κι αν κοιτάξω η Ελλάδα με πληγώνει, έχει γράψει ο Γιώργος Σεφέρης.

Όπου κι αν κοιτάξω η Ελλάδα μ’ εξοργίζει, θα συμπλήρωνα! (εντάξει, μπορεί και να υπερβάλλω λόγω μεγάλου εκνευρισμού).

Εκνευρίζομαι… που τα παιδιά δεν έχουν ιδέα τι γιορτάζουμε σήμερα (δεν το πάιζω έξυπνη & ούτε φημίζομαι για τις άψογες γνωσεις μου στην ιστορία αλλά ρε φίλε μάθε τα βασικά, δύο είναι οι εθνικές μας γιορτές, τι σε δυσκολεύει δηλαδή; Τι;).

Εξοργίζομαι… που μου στερούν το δικαίωμα μου να είμαι ελέυθερη, ένα δικαίωμα για το οποίο αγωνίστηκαν οι πρόγονοί μου, θυσίασαν τη ζωή τους γι αυτό. Και ποιο είναι το αντάλλαγμα; Δεν μπορούμε να περπατήσουμε ελέυθερα στους δρόμους μας.

Σιχαίνομαι… να ανοίγω τη τηλεόραση και να πέφτω πάνω στις τούρκικες σειρές με την αιτιολογία του χαμηλού κόστους. Σιχαίνομαι να βλέπω καρμπόν ειδήσεις παντού. Σιχαίνομαι να αποτελούν πρότυπο οι φελλοί.

Βαρέθηκα… που οτιδήποτε μας συμβαίνει το μεταλλάσσουμε σε αστείο. Έχουμε φοβερή ικανότητα να βγάζουμε ανέκδοτα και ατάκες στη στιγμή και να διακομωδούμε τα πάντα. Αλλά μέχρι εκεί. Να αλλάξουμε νοοτροπία άμεσα ούτε καν περνάει από το μυαλό μας. Ωχαδελφισμός & παθητικότητα μέχρι αηδίας.

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης μίλησε για τους “ελεύθερους – κατακτημένους”.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια.

***

Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

***

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα.

……………………………………………………………………………………………………………………..

Ελληνική Σημαία

Τη Πέμπτη 21 Μαρτίου ήταν η παγκόσμια ημέρα ποίησης. Και φυσικά θα κλείσω αυτό το post με ένα ποίημα, πιο επίκαιρο από ποτέ: “Ελεύθεροι Πολιορκημένοι” του Διονύσιου Σολομού.

Έτσι, για να σας καληνυχτήσω επαναστατικά!

Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν καί γελούνε, κι όσ’ άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ’ άρματα σε κλειούνε.

Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει,
και μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι,
π’ ολονυχτίς εσύσμιξε με τ’ ουρανού τα κάλλη.

Και μες στης λίμνης τα νερά, όπ’ έφθασε μ’ ασπούδα,
έπαιξε με τον ίσκιο της γαλάζια πεταλούδα, που ευώδιασε τον ύπνο της μεσα στον άγριο κρίνο· το σκουληκάκι βρίσκεται σ’ ώρα γλυκειά κι εκείνο.

Μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη·
η μαύρη πέτρα ολόχρυση καί το ξερό χορτάρι. Με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει:

«Όποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει».

 Σας φιλώ,
Ειρήνη

Advertisements

Written by E for Eirini

A Fashion Blog made for U! ♡ Enjoy and Share Love, Girls! 🦄